Անմահ հերոս Նարեկ Գասպարյան

Նարեկ Գասպարյանը ծնվել է 1997 թվականի փետրվարի 19-ին՝ Երևանում: Սովորել է Օլիմպոս կրթահամալիրում, ավարտել 9-ամյա կրթությամբ։

Ուսման հետ զուգահեռ՝ Նարեկը երաժշտությամբ է զբաղվել, դհոլ է նվագել, որը սիրել է և դպրոցն ավարտելուց հետո՝ սիրով շարունակել է իր գեղեցիկ նախասիրությունը:

Փոքրուց եղել է Պատանի երկրապահի շարքերում, ակտիվ մասնակցություն ունեցել բոլոր միջոցառումներին:

Նարեկը դեռ մանկուց շատ աշխույժ էր, իսկ մեծանալու հետ մեկտեղ՝ չէր կարողանում առաց աշխատանք մնալ, միշտ սիրել է զբաղվել տարբեր աշխատանքներով, բայց առաջնային՝ միշտ օգնել է ծնողներին ու ընտանիքին: Ինչպես հիշում են հարազատները, Նարեկն իր ազատ ժամանակն անցկացնում էր փոքր քրոջ՝ Դավանայի հետ, շատ կապված են եղել իրար հետ:

2015 թվականի ամռանը Նարեկը զորակոչվել է բանակ՝ ծառայության անցնելով Արցախի Հանրապետության (այժմ օկուպացված է Ադրբեջանի կողմից) Մարտակերտի շրջանի, Մատաղիս գյուղի զորամասում:

Նարեկը մեծ սիրով է անցել ծառայության, որի ընթացքում ձեռք է բերել և՛ ծառայակիցների, և՛ սպայական անձնակազմի սերն ու հարգանքը:

Նարեկը մեծ նվիրվածությամբ էր ծառայում, սիրում էր զորամասն ու իր ծառայակիցներին: Ծառայության ընթացքում մի քանի խրախուսական արձակուրդներ է ստացել, բայց տանը երբեք չի պատմել ծառայությունից: Նարեկի վերջին արձակուրդը իր ծննդյան օրն է եղել։

2016 թվականի ապրիլյան պատերազմական գործողությունների օրը՝ Նարեկը նոր էր բարձրացել դիրքեր: Պատերազմական գործողությունների ժամանակ Նարեկը աչքի է ընկել իր քաջությամբ, որի արդյունքում ՀՀ Նախագահի կողմից պարգևատրում է ստացել, բայց թե իրականում ինչ է արել Նարեկը, որի համար արժանացել է խրախուսանքի, նա ընտանիքի անդամներին չի պատմել:

2017 թվականի հունիսի 17-ի առավոտյան՝ ադրբեջանական կողմը հյուսիսային ուղղությամբ դիմել է հերթական սադրանքի, որի արդյունքում՝ ժամը 09։40-ի սահմաններում,մահացու հրազենային վիրավորում է ստացել ՊԲ զինծառայող, Նարեկ Տիգրանի Գասպարյանը: Դեպքից օրեր հետո Նարեկը զորացրվելու էր։

Նարեկը հետմահու պարգևատրվել է Արցախի Հանրապետության  «Մարտական ծառայություն» մեդալով։

«Հանուն հայ զինվորի» ՀԿ -ն և Banak.info-ի խմբագրությունը ցավակցում են ընտանիքի անդամներին և կիսում կորստյան ծանր վիշտը։

Ալվինա Հարությունյան