Անմահ հերոս Տիգրան Սարգսյան

Տիգրան Նորայրի Սարգսյանը ծնվել է 1966 թվականի մայիսի 31-ին՝ Արմավիրի մարզի Ծիածան գյուղում։ Գյուղի դպրոցն ավարտելուց հետո աշխատել է՝ որպես վարորդ։

«Տան փոքրն էր, կապված էինք իր հետ, բոլորս իրեն նվիրված էինք, ինքն էլ՝ կապված էր բոլորիս հետ»,-պատմում է քույրը՝ Անահիտ Սարգսյանը, հետո հավելում. «Մի անգամ, երբ ճամբար պիտի գնայի, կոշիկներս պահել էր, որ չգնամ, հետը մնամ, միայն երկար համոզելուց հետո՝ բերեց»։

Տիգրան Սարգսյանը 1984-ից 1986 թվականներին ծառայել է խորհրդային բանակում՝ Վրաստանի խորհրդային սոցիալիստական հանրապետության Թբիլիսի քաղաքում։

Նա մասնակցել է Արցախյան առաջին պատերազմին։ 1992թ.-ից ռազմաճակատում էր։ Պատզերազմից հետո Տիգրանն ամուսնացել է և ունեցել մեկ որդի ու մեկ դուստր։ 2007 թվականի ամուսնալուծությունից հետո ինքն էր հոգ տանում որդու՝ Կարենի մասին։ Հայրենի գյուղում՝ Ծիածանում, զբաղվում էր հողագործությամբ։

Տիգրանի որդու ընկերը` Դերենիկ Նազարյանը պատմում է, որ Տիգրանը սիրում էր որսորդություն և ձկնորսություն, հաճախ էր որդու և ընկերոջ հետ գնում սիրելի զբաղմունքն իրագործելու։

Ըստ Դերենիկի՝ Տիգրանի հետ օրն ուրախ ու հետաքրքիր էր անցնում. «Ընկերասեր էր, հավատարիմ էր, վատ կողմ չի ունեցել»,- պատմում է նա։

Ընկերներից Նարեկ Զաքարյանը նույնպես պատմում է Տիգրանի ընկերասիրության մասին. «Տիգրանն իրենց համայնքը շատ էր սիրում, համայնքի մարդիկ էլ՝ իրեն։ Նա մշտապես օգնում էր բարեկամներին ու առհասարակ բոլորին»։

2020 թվականի սեպտեմբերի 27-ին Ադրբեջանի սանձազերծած պատերազմի սկսվելուն պես՝ Տիգրանի  որդուն և եղբորորդուն ծանոցագիր է եկել։ Անահիտը պատմում է, որ սկզբից չեն իմացել, թե ինչ է կատարվում, մտածել են ռազմամարզական հավաքներ են։ Տղաներին Տիգրանն անձամբ է զինկոմիսարիատ տարել։ Տեղում հասկացել է իրավիճակի լրջությունն ու ինքն էլ է կամավորագրվել։

Տիգրանի որդուն՝ Կարենին, Արցախի Հանրապետության (այժմ օկուպացված է Ադրբեջանի կողմից) Հադրութի շրջանի ուղղությամբ են տարել, իսկ եղբորորդուն՝ Նորայրին, Մարտունու շրջանի։ Տիգրանին առողջական խնդիրների պատճառով հրաժարվում էին տանել, քանզի գլխուղեղի կաթված էր ստացել, ոտքերն այտուցվում էին, բայց այնուամենայնիվ՝ հոկտեմբերի 3-ին Տիգրանին հաջողվում է «Սարդարապատ» ջոկատի հետ ռազմաճակատ մեկնել։

Ընկերը՝ Նարեկը, պատմում է, որ Տիգրանը կարողացել է համոզել՝ օգտագործելով իր վարորդ լինելու հանգամանքը։ Նա պիտի տղաներին հասցներ Արցախ ու վերադառնար, բայց մնացել է։

Արտյոմ Եղիազարյանը՝ Տիգրանի ընկերը, նշում է.

«Առաջինը գնում էր հայրենիքի համար, ինքն Արցախյան առաջին պատերազմի մասնակից էր ու շատ էր գնահատում հայրենի հողը, մեկ էլ ասում էր, որ համ էլ երեխու կողքը կլինի»։

Պատերազմի ժամանակ Տիգրանը եղել է Ջրականի շրջանում։

Ընկերոջ՝ Նարեկի հետ խոսելիս, Տիգրանը պատմում էր պատերազմի արհավիրքների մասին, բայց ասում, որ չեն նահանջում, կռվում են։ Տղայի մասին մտածմունքներով՝ «Սարդարապատ» ջոկատի «Քեռին» (այդպես էին նրան անվանակոչել մորուքի համար) սկսել էր իր որդու պես վերաբերել նաև իր կողքին կռվող մյուս երիտասարդներին։ Քույրը նշում է, որ հեռախոսով խոսելիս՝ եղբայրն ասում էր. «Իմ տղան գոնե մի քիչ մեծ է, ճարպիկ, մի բան կանի, ես պետք եմ այստեղ տասնութ տարեկան տղաներին»։

Այսպես էր խոսում Տիգրանը, բայց միևնույնն է՝ տղայի համար անհանգստանում էր.

«Ասում էր, ինձ ինչ ուզում է լինի, պատրաստ եմ, միայն Կարենիս ոչինչ չպատահի»,-հիշում է Նարեկը, պատմելով, որ իրենց ընդհանուր ընկերներից մեկը ևս Տիգրանի հետ էր։  Այդ ընկերը զոհվել էր ու նրա դին հենց Տիգրանն էր հասցրել Գորիս, որտեղից էլ ինքը պիտի տուն վերադառնար, քանի որ առողջական խնդիրներն ավելի արտահայտիչ էին դարձել։ Բայց Նարեկն ընկերոջը լավ գիտեր, վստահ էր՝ գնալու է որդու մոտ։

Ընկերներին ասում էր, որ զենք բռնելիս մի ուրիշ վստահություն է ունենում, ձեռքը, որը հաճախ դողում էր կաթվածի հետևանքով՝ զենքն ամուր էր բռնում։

Արտյոմ Եղիազարյանը պատմում է, որ չեն կարողացել համոզել՝ Գորիսից տուն վերադառնա, ասում էր՝ «Գնամ, տեսնեմ ռազմաճակաում ինչ վիճակ է»։  Ըստ Արտյոմի՝ Տիգրանը տեղ հասնելով տեսել է, որ իր ջոկատն արդեն կազմալուծվել է. «Սարդարապատ» ջոկատի «Քեռին» արդեն որդու մոտ պիտի մեկներ։

«Խոսեցի հետը, լալիս էր, ասում, որ Կարենի մոտ է գնում՝ Հադրութ»,- պատմում է Արտյոմը։

Բայց որդու մոտ հասնել Տիգրանին այդպես էլ չի հաջողվել, հաջորդ օրը՝ հոկտեմբերի 13-ին, Տիգրան Սարգսյանը զոհվել է բեկորային վնասվածքներից։ Նույն օրը՝ ժամեր անց, պայթյունի զոհ է դարձել նաև Տիգրանի որդին՝ Կարեն Սարգսյանը։

Տիգրանի մարմինն ամփոփված է հայրենի գյուղի ընտանեկան գերեզմանատանը՝ որդու կողքին։

Հետմահու Տիգրան Սարգսյանը ՀՀ նախագահի կողմից պարգևատրվել է «Մարտական ծառայության» մեդալով։

«Հանուն հայ զինվորի» ՀԿ-ն և Banak.info-ի խմբագրությունը ցավակցում են ընտանիքի անդամներին և կիսում կորստյան ծանր վիշտը։

Սիմոն Հովհանիսյան