Անմահ հերոս Արման Օհանջանյան

Արման Օհանջանյանը ծնվել է 1997 թվականի սեպտեբերի 10-ին  Արարատի մարզի Մասիս քաղաքում։ Նախնական կրթությունը ստացել է Մասիսի 2-րդ հիմնական դպրոցում, 9-րդ դասարանն ավարտել է գերազանց վկայականով, այնուհետև ուսումը շարունակել է Ստեփանակերտի Քրիստափոր Իվանյանի անվան ռազմամարզական վարժարանում։

Փոքր հասակում հաճախել է շախմատի, մասնակցել տարաբնույթ մրցումների գրանցել հաջողություններ, մի քանի անգամ զբաղեցրել առաջին հորիզոնականը։ Սիրել է նաև ակտիվ խաղեր, զբաղվել է ֆուտբոլով և կառատեով։ Ֆուտբոլ խաղալու ժամանակ ընկել է, վնասել ձեռքը, բայց դրանից հետո էլ շարունակել է զբաղվել ֆուտբոլով։

Վարժարանն ավարտելուց հետո ուսումը շարունակել է Հայբուսակ համալսարանի բժշկակական ֆակուլտետում, այնուհետև փոխել է մասնագիտությունը և ընդունվել է Մաշտոցի անվան համալսարանի հաշվարկ և աուդիտ բաժին։ Բացի այդ հաճախել է հաշվապահական կուրսերի ու ստացել հավաստագրեր։

Առողջական խնդիրների պատճառով Արմանը չի մեկնել պարտադիր ժամկետային ծառայության։ Աշխատել է ՌԴ-ում, վերջին զինվորական բուժզննման համար վերդարձել է Հայաստան, ազատվել ծառայությունից։ Ամուսնացած էր, ունի որդի՝ Արսենը։

Արմանի մայրը արմատներով Արցախից է և Արցախի հետ կապը միշտ եղել է, գրեթե ամեն տարի գնացել են, Արմանը լավ տիրապետել է Արցախի բարբառին։

-Երբ սկսվեց սեպտեմբերի 27-ին պատերազմը։ Արմանը գնացել էր մեր համայնքապետարան, որպեսզի կամավոր հիմունքներով մեկներ ռազմաճակատ, սակայն տեսնելով իր փաստաթղթերը ասել էին, որ հնարավոր չէ, քանի որ ծառայած չէ, իսկ Արմանը հանդիմացել էր և ասել, որ ինքը չի եկել ասելու, որ իրեն տանեն, ինքը եկել է ասելու, որ գնալու է։ Մշտապես հավաքած  իրերը պահում էր ավտոմեքենայի մեջ, որպեսզի մեկնող խումբ լիներ հետները գնար,- պատմում է մայրը։

Սեպտեմբերի 30-ին մեկնել է ռազմաճակատ։  Կամավորագրվել է, 2 օր սպասելուց հետո գազալցակայանում լսելով արցախցի տղամարդկանց խոսակցությունը, իմանալով, որ գնում են Արցախ, իրենց հետ գնում է Ստեփանակերտ, իսկ այնտեղից էլ Արցախի Հանրապետություն Ջրական (օկուպացված է Ադրբեջանի կողմից)։

Հոկտեմբերի 1-ին թեժ մարտերի ժամանակ զգալով վտանգը  հրաժեշտի նամակ է գրել  մայրիկին՝ «մամ, իմ հետ ինչ էլ լինի, դու գլուխդ բարձր ես քայլելու, պոստերը ցրիվ տվեցին, գալիս են մեր վրա, սիրում եմ ձեզ ու խնդրում եմ, ինձ կներես ամեն ինչի համար, սաղ մնամ կզանգեմ… »:

Պատերազմի ընթացքում ստանում է բեկորային վնասվածք և հոկտեմբերի 7-ին,  մի քանի ժամով գալիս  տուն։ Հաջորդ օրը լուսաբացին մարտական ընկերների հետ,  վերադառնում է դիրքեր։ Շարունակելով մարտը` Արմանը կրկին վիրավորվում է, տեղափոխում են Գորիսի հոսպիտալ, որտեղ երկար չմնալով վերադառնում է ռազմադաշտ, մասնակցելով ռազմական գործողություններին։

-Արմանը վերջին անգամ   հոկտեմբերի 17-ին է եկել տուն, վերջին անգամ գրկեց, հրաժեշտ տվեց որդուն։ Պատերազմ գնալուց իրենց օրհնած խաչից վզնոց էր տվել քահանան, իր պարանոցից հանում է և գցում տղայի պարանոցին։  Ինձ հրաժեշտ տալուց ասաց` մամ, հանկարծ չլացես, չնեղվես, որ դու լացես, ես դա կզգամ  ու իմ ձեռքերը կդողան,  իսկ դա հավասարազոր է մահվան,- պատմում է մայրը։

Հոկտեմբերի 19-ին վերադառնում է կռվի դաշտ։ Հոկտեմբերի 20-ին զանգահարում է հայրիկին և ասում, որ դաշտում է և վիրավոր է։

– Արմանը շատ յուրահատուկ տղա էր,  անմիջական, ընկերասեր, համարձակ։ Առաջինը մտածում էր իր ընկերների մասին, որ սոված չլինեն, հագուստներն ու զենքերը կարգին լինեն։ Երիտասարդ էր, բայց կայացած, պատկերացումներ ուներ հայրենիքի պաշտպանության մասին և իր կյանքը զոհեց այդ ազգանվեր գաղափարների համար։ Քանի որ սովորել էր նաև ռազմական վարժարանում, ավելի քան պատրաստված էր ռազմական գործի հմտության առումներով։ Եվ իր կյանքն էլ զոհաբերեց  հենց իր ինքնակամ զոհողության արդյունքում, խնդրել էին մարդ, ով կգնա և կօգնի վիրավորներին։ Եվ Արմանը քաջ գիտակցելով, որ տվյալ հատվածը դիտարկվում է, խիստ վտանգավոր է, ինքն էր համաձայնել,- պատմում է ծառայակից ընկերներից Վարազդատը։

Արմանը գնացել էր վիրավորներին օգնելու, սակայն երբ մոտեցել են, պարզվել է՝ թշնամին է հայկական համազգեստով: Կռվի ժամանակ Արմանը վիրավորվել է և արնաքամ եղել, ընկերներին ասել է՝ դուք գնացեք, ես ինչքան կարողանամ կպահեմ։ Կրակը վերցրել է իր վրա, որ դուրս գան ընկերները։

Զոհվել է հոկտեմբերի 20-ի լույս 21-ի գիշերը Արցախի Հանրապետության Քաշաթաղի շրջանում` Տիգրանավանում (այժմ օկուպացված է Ադրբեջանի կողմից)։ Հուղարկավորված է Մասիսի պանթեոնում։

Հետմահու պարգևատրվել է Արցախի Հանրապետության «Արիության համար»  մեդալով։

«Հանուն հայ զինվորի» ՀԿ-ն և Banak.info-ի խմբագրությունը ցավակցում են ընտանիքի անդամներին և կիսում կորստյան ծանր վիշտը։

Մանե Մանուկյան