Անմահ հերոս Սամվել Մանասյան

Սամվել Համլետի Մանասյանը ծնվել է 2001 թվականի մարտի 13-ին Երևանում: Սամվելը  ընդամենը 5 տարեկան է եղել, երբ տեղափոխվել են Քասախ։ Նախնական կրթությունը ստացել է Քասախի միջնակարգ դպրոցում, 9 տարի սովորելուց հետո` ուսումը շարունակել է Երևանի զարդարվեստի ուսումնարանի քանդակագործություն բաժնում։  9 տարեկանից գնացել է նկարչության խմբակի, նաև հաճախել է կարատեի և պարի։ Սիրել է պահել կենդանիներ, տանն ուներ թութակներ, ծովախոզուկներ։

Էությամբ հանգիստ, բարի, ընկերասեր Սամվելը հավատարիմ է եղել բոլորի նկատմամբ, այս ամենի հետ մեկտեղ եղել է չափից դուրս հումորով: Փոքր տարիքից եղել է ինքնուրույն, պահել է իրենից փոքր եղբորը։

Հարազատներից Գարիկը միայն դրական ու պայծառ հիշողություններ ունի Սամվելի հետ կապված, այսօրվա պես է հիշում՝ ինչ չարաճճիություններ են արել միասին փոքր հասակում, թե ինչպես են ինքն ու Սամվելը հեծանիվով միասին գնացել կողքի գյուղ, քանի որ տանեցիները իրենց հետ  չէին տարել։

2019 թվականի հուլիսի 2-ին զորակոչվել է բանակ՝ ծառայության անցնելով Մատաղիսում, հետո` Թալիշում (այժմ օկուպացված է Ադրբեջանի կողմից)։

«Երբ նոր էր զորակոչվել բանակ,  ամեն երեկո իրենց հեռախոսները անջատում, հանձնում էին վերադասներին։ Եվ իմ ծննդյան նախօրեին Սամվելը որոշել է չհանձնել հեռախոսը, որպեսզի 12-ին անակնկալ կերպով զանգահարի ինձ և առաջինը շնորհավորի և այդպես էլ արեց, ես անչափ ուրախացա իր զանգից և զարմացա։  Մտահոգվում էի, որ  խնդիրներ չունենա, բայց նա պնդում էր, որ ամեն բան կարգին է և ինձնից կարևոր ոչ մի բան  չի կարող լինել իր  համար» ,- պատմում է մայրը։

-Մի անգամ դեկտեմբերին է եկել զինվորական արձակուրդ, նախքան գալը ասում էր՝ հանկարծ առանց ինձ տոնածառ չդնեք, հետո համավարակի հետ պայմանավորված չէին թույլատրում, որ գար, բայց շատ էր ուզում, որ գար բերելու բաներ ուներ ինձ։ Կարանտինով պայմանավորված մեզ ևս չէին թողնում գնալ և ես իր սրտի ուզած քաղցրավենիքներն ու պարագաներն  էի գնել, որպեսզի ուղարկեի իրեն, ավաղ չհասցրեցի՝ սկսվեց չարաբաստիկ պատերազմը,- պատմում է մայրը` տիկին Սոնան։

Պատերազմական գործողությունների ընթացքում մշտապես զանգահարել է տուն, ասել, որ ամեն բան կարգին է։ Մայրը վերջին անգամ խոսել է հոկտեմբերի 12-ին։

Շատ լավ տղա էր, միասին ծառայել ենք Թալիշում։ Աչքի էր ընկնում իր բարձր մարդկային հատկանիշներով, ցանկացած պահի պատրաստ էր օգնելու մեզնից յուրաքանչյուրին։ Պատերազմի ժամանակ եղել ենք Թալիշում, Մատաղիսում: Սամվելն արդեն արկերից  էլ չէր վախենում, դեպքի օրը  եղել է խրամատից դուրս. գնում էր սնունդ բերելու։ Զոհվել է հրանոթի հարվածից։ Շատ բարի  էր, ընկերասեր, մենք ընդամենը  յոթ  հոգով էինք դիրք պահում,  բայց Սամվելը մշտապես տարբերվում էր իր մաքրասիրությամբ,- պատմում է ծառայակից ընկերներից Դավիթը։

Թալիշի դիրքերում փոքրիկ սրբատեղի էին կառուցել, որտեղ տեղ են գտել Սամվելի պատրաստած ձեռքի աշխատանքները, խաչերը, քանդակներ, նաև ունեցել է նոթատետր,  որտեղ կիսվել է իր  օրվա հուշերի մասին։ Մայրիկի համար պատրաստած խաչը գտել են Սամվելի պարանոցից և հասցրել մայրիկին, առանձնակի սիրել է իր մայրիկի անունը, ասեղնագործել է կտորի վրա, որը հետագայում ևս հասել է զինվորի մայրիկին։

Պատերազմի ժամանակ ռազմական լրագրող Դավիթ Թորոսյանը լուսանկարել է Սամվելենց և այդ նկարները տեսել է Սամվելի հարևանուհին, ով նկարները  համացանցով փոխանցել է ընտանիքի անդամներին։

Սամվել Մանասյանը զոհվել է 2020թ-ի հոկտեմբերի 17-ին, հուղարկավորված է Քասախի զինվորական պանթեոնում։

Հետմահու պարգևատրվել է ԱՀ «Մարտական ծառայություն»  մեդալով, ինչպես նաև  հայրենիքին մատուցած ծառայությունների համար «6-րդ ՊՇ անձնուրաց պաշտպան» մեդալներով։

«Հանուն հայ զինվորի» ՀԿ-ն և Banak.info-ի խմբագրությունը ցավակցում են ընտանիքի անդամներին և կիսում կորստյան ծանր վիշտը։

Մանե Մանուկյան